Aşil

ay şavkırken gözlerinde kirpiklerinden süz ihtişamını müziğin ruhunun sılasında yaralı bir yürek var bende okşanmaya aç şizofren yanınla sev beni ki gecenin imbiğinden dökülsün tutku mor ipeklere dolanan tenimizde aşkın kırmızısı, derinliğin mavisi sevişsin ok saplanmadan aşile, zaman tükenmeden acele et Hayat bazı şeyleri öğretirken çok acımasız olabiliyor. Kurulu saatlerin öngördüğü dilimde avucumuzdaki suyu yudumlamaktır gayemiz. Çalar saat çalmaya başladığında her şeyin tükendiği noktada beklemeye gücümüz kalmayacak. Bunu bildiğimiz halde neden yaşamı kahretmeye dönüktür düşüncemiz. Kendimizi kemirdikçe büyüyen kurgular içerisinde yaşam kayıyor güncemizden. Yaşadıklarımızın süzgecinde bir avuntu olacak son sözümüz; "ben seni ölümüne sevdim" Eşkıya yanımızdır bizi olmazlara götüren, olmazları var eden. Hangi aşık yarına kalmış bir düşün, destanları yazanlardan başka. Benden sonra yüreğinin derinlerinde kalabildiysem destanım sensindir unutma. Efsunlu bakışlarımdaki tüllerin ardına geçip de kendi aksini gördüğünde vebalimi taşıyabilecek misin boynunda? Her acı kendi kovuğunda büyür. Bundandır suskunluğumun içimdeki çığlık oluşu ve uzaktan dinlerken aşk mırıltılarını, gözlerimde büyüyen sözcüklerin yanaklarımdan süzülüşü. Anlayamadığımı sandığın, onuncu boğumdur dilimde. Aynanın sırrına yazdığım şiirlerime dokundukça elinin dolaştığı siluet kimin/kimin umurunda? Yamaçlarına her uçtuğumda ıssız mağaraların karanlığı çöküp düşünümde kaybolduğum günleri savurdum dağ rüzgârlarına. Artık rızkıma sahip, sevdana nasip olacağım. Umursamadan başka kokuları sadece seni çekeceğim içime doyasıya. Bu delişmen haritada tüm yolların sana çıktığı ülkede ikametim. Ülkene iklim, yüreğinde selim ur olacağım.