Arafta Vaveylâ

uyuyor musun? şşşttt! neyin büyüsüyle uyanmadan dinle beni. nereden başlasam anlatmaya hangi baharıma saplandığım ve bir başıma kalakaldığım mı? can çekiş saatlerinde sana sığınmam mı? yaşamdan kopuk günlerimde soluklanmaya çalıştıkça nefessiz kalışım mı? araftayım anla benimkisi vaveylâ zincirler bileklerimi kesiyor kan damlıyor zamana dilimde heceler paslı kalemim hep kırık yazıyor. her hücremi versem ellerine bana yeniden can verir misin? utanmasam ağlayacağım uluorta ruha derman ağlamak ayıp mı? avuntular yetmez mi yeşili boyamaya ne zaman fırçamda mavi olacak silecek sarıyı, karayı yaşam zor kader kor geceler, geceler hep mor… üşüdüm! sıcağını ver bana ısıt yalnızlığımı yeniden beni bir sen anlarsın bir sen tanırsın bir sen sararsın özlediğimce ahh! bilsen ne çok direndim küçük mutluluklar dizdim günlere umutlar hep imame öfkeler, kinler, zulümler tiksindim… isyan etmiyorum biliyorum günah ne günahlar ki; uğruna harcanmış yıllar kızma bana ne olur ben sana hiç kızmadım ki ben… ben seni çok özledim anne