Gitmeliyim! / Ben Amıllıa

uyandığında ben olmayacağım yanında ve sen, bensiz sabahlara uyanmamak uğruna bir daha uyuyamayacaksın bense dünün sarhoşluğuyla yarınsız bugünlere uyanmamak uğruna ıssız kuytumda toprağıma çekilmeli son bir şiir yazıp, ışıklarımı söndürmeliyim gitmeliyim! yüreğime batan can kırıklarımla ne kadar daha kanarım daha ne kadar dayanırım yalan yeminlerinin günahına soymalıydın dilinin kabuklarını gözlerinden silmeliydin şehveti tek bana, tek bana dokunmalıydın öylesine ölesiye gitmeliyim! evet, ben Amillia saflığın savurganlığında tüketilen sevdaya yenik savaşçı ruhundan aslan yeleleri savuran ve gözlerinde hüzünler saklayan kadın ölüm bile yakışacak adıma… gitmeliyim!