Kıyamet Günü

Eylül hüzünle taşıyor yapraklar tutuş tutuş tufan başlıyor yer gök simsiyah kıyamet günü yüreğimin ölemiyorum pencerelerimi kapattım sarayım kırık dökük... deli deli esiyor rüzgar tenimde üşüyorum sel akıyor yanaklarımdan tutunamıyorum kelimelerim saklanıyor köşe bucak sığınağım nerede bulamıyorum... çek perdeleri razıyım ışık olmasın yarınlarımızda sana çizdiğim resimleri sök at gözlerinin çerçevesinden falakaya yatır hep sana koşan ayaklarımı ruhuna mahkum duygularımı kelepçele rüzgarlı bayırlara kanat yüreğimi günahlarınla ister yalan ister gerçek olsun tütsüle saçlarımı varsın savrulmasın sabahsız gecelerde yak tenimi ki bir daha yanmasın seninle de, sensiz de yeter ki ayrılığın toprak çürüğünü tenime asit kokusunu yüreğime koyup gitme gitme ne olur