K'lar İle Söyleşi (karanlık/kendim/kassandra)

mağrur bir mevsimdi ıslandığımız İlyada'da baş aktörken Troya'nın kapılarını açan, sen karanlığına aydınlık mı istemiştin gün, döndü içimde ışığa adın düşünce ıslığa üşümüş yalnızlığımla gece, hala iz sürüyordu karanlıkta aralık her kapıdan baktığımda gölgen vuran duvarlarda raks ediyordu arsızlık kalabilseydin benimle sessizlikte vurulurdu şakağından ihanet intihar yazardı ilâmı ahh… kalabilseydin... (-aslında Kassandra fısıldamıştı bana) gözlerim zincirli dilimi kesiyor prangalar mendilimde kan ah-u zarımda can var engizisyonlarda ağırlama beni kıyametimin dibindeyim parelenmiş yürekle Buz dağlarındayım görünmeyenler bir dem zehir nefesinde yollarının Sapağında Ellerinle yak Nar-ı hicranı Nefti bulutlara sargın gök kubbe Lodos vuruyor umut kıpırtılarımı Pelte şafaklara doğurmayacağım güneşimi (-yalın gerçeği söyle bana Kassandra) sığırcık dansına dur kalbim sözcüklerin notalarıyla uç bu son perde martı çığlığında göçlerin zamanı zaman esrik zaman kül avuçlarımda talanın izleri her yerde konuğum hayata zaten ne kaldı şunun şurasında arnavut taşı kaldırımlara vurdum topuklarımı inatla, inançla tabletlere yazdım aşkı RA ile bir oldum ışıdım ömrüme kattım su olup aktım yalaz rüzgarlara karışıp yandım ya sen Kassandra, gözlerini dikme bana biliyorum söylemiştin sular çekiliyor kıyılarımdan bir yaşam böyle bitiyor söyle pişman mısın? (-gözlerini ver bana Kassandra)