Noktürn

kaç şafaklar indirdim yastığıma güneşi buyur edip yıldızları geçirdim yelkovanı izledim sancılı doğumlarda ay şahit kadran şahit sabahlar borcum olsun gecelere ben, yollara vurdum beni... her sokakta seni aradım hüzün yağmurları süzülürken saçlarımdan... hani o çok sevdiğin saçlarım savrulurken gecelerde kokusunu içine çektiğin tenine her değişinde ürperdiğin hani dizlerinde uyuturken beni okşamaya doyamadığın... her köşe başında seni aradım hüzün yağmurları ıslatırken yüreğimi... hani o sadece sana ait seninle yeniden doğan özleminle kavrulurken içinde volkanlar patlayan hani seni sevdiğini sessizce haykıran yüreğim... her şehirde seni aradım ılık meltemler değerken tenime... hani o temasınla titreyen bakışınla eriyen kokusunda evrenin büyülü iksirini bulduğun hani ateşinle yanan seni de yakan tenim... ah yâr! yârim, düşlerim yetmiyor artık bana kelebek dokunuşu olmalı gelişin ansızın konmalısın avuçlarıma gözlerime değişin bir kanat çırpışı sözlerin kulaklarımda bir şarkı sen dolmalısın odama coşmalı ruhum seninle ne varsa hüzünden yana gelişinle bahar olmalı ürkekçe ama kadınca ihtirasla dokunmalıyım sana düş mü gerçek mi bilmeden sevmeliyim seni özlemlerimi yüklemeden yüreğinde sevişmeliyim düşlerim yetmiyor artık bana sen varsan yokluğuna inat bir düş düşerse kirpiğime bilirim ki sende benimlesindir yasak gecelerin koynunda karanlığın girdabında sen uykularda kokun hala bende oysa olur ya benimle buluşursan o onulmaz düşlerinde ve bir deli rüzgar öperse boynundan ve bir damla yaş akarsa yüreğine işte ben oradayım bir avuç toprak alıp koklamalı yağmuru üflemeli gecenin mor bulutlarına ateş olup yakmalı aşka dair ne varsa ben buradayım ey sevgili beklerim yarını dünden öte beklerim aşkını ölümden öte yeter ki bileyim benimsin bendesin tutkulu derinlerde yüzen taze ölüm sesli viyolonselim derinliğin sonsuz gücü kristal tenli şiirlerim noktürnüm, adamım... dokun bana baki kalır t(i/e) nimde imzan efsunlu türkü olur gözlerin karışır rüzgara kokun su da ağlar yokluğunda