Süreyya

ışıklar sönünce yak özünden kandilini Akdeniz'in kokusu sinmiş yaylalarına mavisi ol gök platonun yıldızlar daim yalnızdır hüzündür şarkıları titret kanunun tellerini mızrabınla seni kimse anlamıyor ya ağla Süreyya endamınla çevirdiğin başlar eğilir ay solgunu umudunda buhur olur dünler dağlardan inen rüzgarın dokur mevsimleri gurur olur düşler zelilin günahı boyunlarına selası verilir her kulun kalabalıktan korkardın ya konuş Süreyya akrebin gözyaşınken zembereğe yükleme handelerini zemheride bir esinti dokunursa tutuklu kaldığın çocukluğundan, gergefinde işlediğin ebe yazgına nar bahçelerinin renginde gülümse okşa yüreğini o sen değildin ya kıyma sana Süreyya buğusu gecelere sinmiş bal menevişler tozar gözlerinde sarı başaklara nispet karakalem eskizlere vurur siyah beyaz salınımında gölgesi düşmüş sanrılar sandallara yükleyip uğurla ispinoz göçünde yalnızlığın ben varım ya ağlama Süreyya