غزل شمارهٔ ۲۰۹

تا کی ای دلبر دل من بار تنهایی کشد ترسم از تنهایی احوالم به رسوایی کشد کی شکیبایی توان کردن چو عقل از دست رفت عاقلی باید که پای اندر شکیبایی کشد سروبالای منا گر چون گل آیی در چمن خاک پایت نرگس اندر چشم بینایی کشد روی تاجیکانه ات بنمای تا داغ حبش آسمان بر چهره ترکان یغمایی کشد شهد ریزی چون دهانت دم به شیرینی زند فتنه انگیزی چو زلفت سر به رعنایی کشد دل نماند بعد از این با کس که گر خود آهنست ساحر چشمت به مغناطیس زیبایی کشد خود هنوزت پسته خندان عقیقین نقطه ایست باش تا گردش قضا پرگار مینایی کشد سعدیا دم درکش ار دیوانه خوانندت که عشق گرچه از صاحب دلی خیزد به شیدایی کشد