Kılıcım, Çekicim, İnce Gül Dalım

Çekici parmağına indirdiğim gün Sevdakâr bir çırak olduğum anlaşıldı Gülümsedi ustam. Parmağımın ucundan acıyı emerek büyüdüm ben Gül desenli kılıçlar işledim merhametli Aşkı övme savaşlarına girdim bismillah İlk hamlede en güzel yerimden yaralandım Çok iyi savaştım ve yenildim. Keçenin dört ucunu da salıvermiştim suya. Güzele yakınlaştım, ilmim arttı Sırları çözüldü yeşil çöllerin Çözüldü dağların bilge duruşu Yaşamayı sürdürdüm bitmemiş destanımı Şehirlere yürüdüm meydana girer gibi Denizler karşılamaya geldi anlımı Parmağımı kaldırdım göğe doğru Mazlumlar Parmağımdaki çekiç izinden tanıdı beni Şehrin diplerinden koşuşup biriktiler Kılıcımla boylarını ölçmek için çocuklar Gördüler ki göğüs hizasına geliyor gül deseni Yaralarımdan düşen kabuk gibisin dünya Dönüşün çocukların başını döndürüyor Binicisine tutkun yaşlı kısrağım benim Keçenin dört ucunu da salmışım işte suya Sarı ayın saçları dağılıyor uykuya Aya yağmur mu değmiş, maviye dağılıyor Göğsümde düğümlenen sır sözümü aşıyor Çekiç bir kere daha iniyor parmağıma (Bağdat'tan Dönen Şiirler, Kırkambar Yay., 1999, İst.)