Aşık Veysel

(GÖNÜL GÖZLÜ OZAN) Anadolu bir Sivr’alan Geceye gün yazan gitti Sazımı özünce çalan Gönül gözlü ozan gitti Öfkeye örterdi külü Aşkla öterdi bülbülü Türküme sümbülü-gülü Nakış-nakış dizen gitti Seheriydi karlı dağın Diliydi dalın yaprağın Dostum dediği toprağın Gizemini çözen gitti O cemresiydi ayazın O seher yeliydi yazın Gönül mızrabıyla sazın Tellerinde gezen gitti Sazının bir teli düne Biri bağlıydı bugüne Güneşi örtüp gözüne Karanlığı sezen gitti Dinerdi ruhunda taşkın Sesiydi sevginin aşkın Halk şiiri denen köşkün Damındaki hezen gitti Hançeremizde ah gibi Sevdalanmış semah gibi Yunus gibi Emrah gibi Kalbe aşkı çizen gitti Mânâydı aşk maddesinde Yarındı dün caddesinde Sözünü had haddesinde Dokuz kere süzen gitti Bağlamaya tel bulunmaz Tezeneye el bulunmaz Bir daha Veysel bulunmaz Sazımdaki düzen gitti