Çok Ölürüm

Öter bir ardıç kuşu yemyeşil az ötemde Oysa mor değil beyaz Maviyi içerim turuncu türkülerden Ürperirim avaz-avaz İpek mendilimi alır götürür Beni sonbahara salıveren yaz Vuran kırlangıç nabzıdır bilirim Bam telini kanda koparınca saz Saksağanın upuzun kuyruğunu Kısa gözlü serçeler anlayamaz Arsız olur ardıç kuşu bilirim Bilirim taşların tüyleri çok az Ama ben çok ölürüm Ay ışığı ikindime az gelir Oysa ben çok boyarım gölgeleri Fırçamın ucundan damlayan ışık “Ye”leştirir tüm yumuşak “ge”leri Şakağımda çoğalır tek parmağım Upuzun uyurlar rahle-i tedrisimde Cinlerin bilinmeyen bilgeleri Bilirim tunç değil tefin zilleri Çılgın olur çengi düşü bilirim Bilirim neyzenin nefesi çok az Ama ben çok ölürüm Birazcık ağlatmak için toprağa Kısır bulutları dövmek çok yasak Bir tutam türkü söylese biri Biri bir damlacık şiir okusa Çok ölürüm ben En çok akşamlara ölürüm Sabahlardan kalan son nefeslerle Hiç kimse azımı çoklara saymaz Hep en az sayılır en çok verdiğim Canım bir damlacık sudur bilirim Cümle sözün özü budur bilirim Bilmemin ecele faydası olmaz Eş dost hatırına şu mahallede Çok az yaşarım ben sessiz soluksuz Ama çok ölürüm