Gidenler Ve Kalanlar

Gözde seğirince gün ah gelir aman gider Bu tren şu kampana vurduğu zaman gider An olur bu harmanda rüzgâr biner daneye Eser bir uzun hava sap durur saman gider Gören gönlünce yaşar sevdasını baharın Ak gözle soğuk karın yüzüne bakan gider Silik yıldız yıllarca yaşar Samanyolu’nda Yıldırımın bağrına şimşeği çakan gider Söyletme sözlerimde bin çalıdan diken var Derdimi deşme benim “Açma yaram kan gider” Göl durup yosunlanır deli çağlayan gider Dağ uyur dumanına umut bağlayan gider Ayağını kök gibi toprağa salan kalır Çakal çemkirişine taban yağlayan gider Yok yoluna bitirir ömrü hızla sollayan Menziline varacak yolu sağlayan gider Ardından bakakalır düğün-dernek gülenler Vuslat haclegâhına aşkla ağlayan gider Sanmayın dereleri eteğinden çeken var Dik vurur can çıngısı “Suda balık yan gider” Nice bir sahra ki bu yolcu durur han gider Yorgun atlar sırtında ruh-i fâtihan gider Yanmaya bir kez ateş köz düşmeye yüreğe Kerem’in ardı sıra yanar Aslıhan gider Kılavuz kargılardan sakınmazsa bağrını Değil deve kervanı peşinden cihan gider Sevdanın savletinde yavuz olursa yiğit Yâr güler gülüşünde bir dizi mercan gider Bitmişse son konakta yolcunun son nasibi Dökülür ab-ı hayat kırılır fincan gider “Buna tabip neylesin Ecel gelmiş can gider”