Nâ't

Sen ki Hatem-i Embiya/ Sen ki Fahr-ı Âlem Mümkün müdür dil söyleye/ vasfeyleye kalem O yoktu yeryüzünde Gecenin örtüsü vardı gündüzlerin yüzünde Bir rüzgâr esiyordu küfür kokulu Bedevîlerin yaleylince Tozuyordu bu rüzgârda karanlık Çöldeki kumlar gibi Korkular yalındı Öfkeler kalındı/ sevgiler ince Meltem yoktu seherde/ güller yoktu baharda Sessiz ve alev gibiydi ağıtları anaların Acının hançerini sabırla biler gibi Çöl sıcağında yanakta donuyordu gözyaşları Acılar yüreklere kor gibi gömülüyordu Toprağa diri-diri gömülen sabiler gibi Zulmü küfrü harç ederek sanata Kendi felaketini eliyle yapıyordu Zaman ki zulüm renkli/ kin ve öfke dokulu Puta/ Lat’a/ Menat’a tapıyordu Allah’ın kulu * * * O vardı gökyüzünde O’nsuz dönecek devranın nice turu vardı Adı yazılıydı Allah adıyla Nice Nebî göçüp gitti O ismin yâdıyla O yokken yeryüzünde gökyüzünde nuru vardı Bir özge nur ki ışığı bin güneş kadardı Ondan önce gelip geçen Nebiler O muazzam nura “lebbeyk” dediler * * * Ve bir rüzgâr esti ıtır kokulu Melekler indiler yeryüzüne kanat-kanat Bereket kaynıyordu çölde Kumlar gibi Öyle bir aydınlandı ki kâinat Nura kesti gökle yer O’nu istikbale gelen Nebiler Kaldılar gün ışığındaki mumlar gibi Ayrılık zulmetin bağrını deldi O geldi * * * Gönül bahçemdeki bir güle sordum “Güzel Muhammed’in terinden misin” Güldü gül/ gülüşü müsbete yordum Dedi “Yüzeyden mi derinden misin Olaydı O terden bir katre bende Ederdim âlemi kendime bende Almışım O terden bir nebze ilham Kokumuz/dokumuz uymasa ne gam O ilhamı arar bahçeler bağlar Bülbül o sevdayla dalımda ağlar Her bahar lûtfuna ermek dileğim O’nun kokusunu vermek dileğim Boşuna değildir dikenim elbet O’na âşık/ O’na sâdık bir ümmet Okşuyorken açılan güllerimi Kanatırsa dikenim ellerini Bir damla kan yaprağıma düşer de O mübarek kanın düştüğü yerde Muhammed aşkına açarsa bir gül İşte ben o güle derim ki gönül Solar mı kâinat durdukça o gül Ölür mü o güle sevdalı bülbül İşte açtım duvağımı/ tülümü Gerçek âşık isen kopar gülümü” * * * Irmaklar/ deli çaylar koşarlar denizlere Yolunu kaybedenler at sürerler “iz”lere Kibrimize dost edeli İblis’i Şaşkınız/ bir yol göster ey Allah Sevgilisi Yine bir rüzgâr esiyor katedral burçlarından Fırtına var/ denizler karıştı Toz-duman içinde izler karıştı Bulutlar kapladı üzerini Hilal’in Çok uzaktan geliyor sanki sesi Bilal’in Taştık yataklarımızdan deli dereler gibi Varılacak denizi şaşırdık Düğümlendi cümle yollar yolsuzluk kavşağında Uçurum kenarında dar patikalar Bizi sana getirecek izi şaşırdık Güman sensin Ya Muhammed güman sensin Tut elim Ya Resulallah aman sensin On dört asır gelip geçti kuş kanadında Vakit dursun ayarında Tekbir’in Zaman Sensin Nefis yelkenimiz poyraza açık Kibir sancağımız dimdik Nereden geliyorduk/ kimdik Dinmeyecek bu zulüm fırtınası Yine deli-deli dönüyor dünya Ya Habib-i Kibriyâ Sığınacak liman sensin * * * Felah uzanan yolun o aydınlık izi sende “Sidre-i Müntehâ”ların akıl almaz gizi sende Silebilsek sinemizden kibir denen kara ben’i Bulabilsek lûtfun ile o bembeyaz “biz”i sende Yaktığımız kandillerin çevresinde pervaneyiz Bilmeyiz ki sevgilerin/ sevdaların özü sende Sen ki Allah sevgilisi/ biz ki birer divaneyiz Seni saran gönüllerin özü gören gözü sende Şefaat Ya Resuallah/ yıkıldık bir viraneyiz Hâlâ Hakk’ın “Ümmetini bağışladım” sözü sende * * * Ya İlahi o sonsuz kudretin hürmetine Bizlere lûtfettiğin nimetin hürmetine Leyle-i Kadr hürmetine Ya Rabbi Mi’racının hikmetine Ya Rabbi Resulünle görüştüğün an için Ulu emrin Hazreti Kur’an için Ya İlahi Muhammed hürmetine Merhamet et Muhammed ümmetine Âşina kıl her dem bizi ezana İsyanımız ile çekme mizana Ver Allah’ım rahmetini giyelim Mahşer günü “Ya Muhammed” diyelim