Son Söz

Bedevî âminlerim boyar dilimi bazen, Elimin ayasında duâm Acem kınası… Dönüyor burgu gibi içimde bir semâzen, Aklımın saçağında son beyin fırtınası… Kafasız enselerde kıllanıyor bakışım, Lime-lime şahâdet parmağımın etleri… Gitgide silinmekte gönlümdeki nakışım, Üfledikçe yüzüme efendi hazretleri… Damlıyor doksan dokuz gözüm bir tesbih gibi, Acem-aşirân rengi bir püskülün ucundan… Düşüyor bir denize delik ibriğin dibi; Sızınca nar pekmezi nargile marpucundan… Ruhumun zindanında kararmakta aklarım, Nefse eğilişime “eyvah” diyemiyorum. O kadar el ve etek öptü ki dudaklarım; Kirlenen bu ağızla “Allah” diyemiyorum… Şaşırdım, çağrıların hangisi Muhammedî? Bir nidâ duyuyorum ötenin ötesinden… Ezelin gergefinde hangi nakış ebedî? Yârab! Bir çağrı gönder sevgilinin sesinden… Aç “yol”unu; ne “tarîk”, ne de “râh” istiyorum. Açayım yüreğimi sana, “Bismillah” diye… Senden özge ne sultan, ne de şâh istiyorum; Son nefeste son sözüm sen ol; “Yâ Allah! ” diye…