Tükeniş Sahilindeki Kadın

Yine hangi geminin ardından mendil salladın Ellerinde unutulmuş sevdanın sıcaklığı Hülyalı gözlerinde eksilmeyen buğusu Gemiler uğramayan o sefil sahillerin O ıslak büyüsüyle deniz kabuklarının Donan gülüşündür kayalardaki yosun Bakışın son martının çığlığıdır enginde Gözüne içirdiğin uzaklık kan renginde Can çıngısıyla yanıp üşürken yalnızlığın Beni hatırlıyor musun kadın Saksılarında yeşeren kuş sesleriydi kahkahan Umutlarını sulardın fesleğenlerde Sarmaşıklara sardığın sevda şarkıları Çikolata tadında vanilya kokuluydu Ilık bir nefes gibi okşardı kulağımı Pencerenden esen meltemlerde Silinmedi gözlerime boyadığın yeşil bakış O gözler ki ne sevdalar işlemiştir nakış-nakış Kaçırma gözlerini dilimin ucunda adın Sen O’sun kadın Bu kaçıncı giden gemi seni sahilde bırakıp Böyle enginlere bakıp Sürecek mi bekleyişin Gönlün o buruşturduğun mendilin gibi elinde Kimi bekliyorsun hâlâ tükenişin sahilinde Yine hangi dönmeyecek gemiye mendil salladın Ki gözlerinde aşkın kan ıslaklığı kadın