شمارهٔ ۳۳۰

دل ز بیداد غم خوبان مصفا می شود از غبار راه یوسف کور بینا می شود از تو زیبا می نماید دل به هر نوعی بری عشوه گر با ناز همراه است رعنا می شود آنچه من در گریه خود دیده ام از روی تو گر نباشد در میان روی تو دریا می شود صدهزاران جان به قربان تو دارد انتظار بر سر کوی تو یک روزی تماشا می شود کار من وابسته چون توأم به کار مردم است کام شیرین می کنم از هرکه حلوا می شود هر خدنگی را که می اندازد آن ابروکمان با رقیبان است منجر باز با ما می شود مدعی امروز از ما گفتگو پوشیده است گر خدا قاضی است فردا این سخن وامی شود گرد هستی را سعیدا خاک دامن می کنم آنچه گم کردیم در این خانه پیدا می شود