شمارهٔ ۳۴۱

نه جانان کشته اش را از پی نظاره می آید که خورشید قیامت از برای چاره می آید صدای صاحب دل اهل غفلت را کند واقف که ز آواز جرس گم گشته آواره می آید مگر در پرده کاری کرده آه و ناله بلبل که گل از پرده بیرون با دل صدپاره می آید نگاهش باخبر گرداند از محشر خلایق را چون از خود بی خبر از خانه آن میخواره می آید کفن در چشم غافل پیرهن باشد که تابوتش ز نادانی صبی را در نظر گهواره می آید برد گر بی خبر دل را ز دست مردم چشمم عجب نبود که از این بیش از آن مکاره می آید مگر دست تعدی کرده بالا پنجه خورشید که صبح از جانب مشرق گریبان پاره می آید شهیدان را دهان زخم از خون بسته کی گردد که سیل خون ز چشم خون فشان همواره می آید ز سختی های طالع کوهکن دل کند از جانش که هردم تیشه را در پیش سنگ خاره می آید مگر سیل حوادث باز رو بر کشتگان دارد که جای آب خون از دیده فواره می آید مشو ایمن از آن بالا که دارد فتنه ها بر سر بلا از آسمان نازل چو شد یکباره می آید مکن با نفس خود حیلت که او در حیله استاد است به جز توفیق کس کی بس به این اماره می آید نمی خواهم سعیدا چاره ای از کس که می دانم مسیحا از علاج درد من بیچاره می آید