شمارهٔ ۴۷۸
و واعظ قزوینی
0
Altın Yaprak
ز بس نومیدی از امیدهای خویشتن دیدم
ز امیدی که هم در ناامیدی هست نومیدم
بسان غنچه بودم تنگدل دایم ز خودسازی
چو گل برداشتم از خویشتن تا دست خندیدم
فزونی مینمود اول بچشمم بیشتر اما
زیاد آمد کمی با عقل خود وقتی که سنجیدم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş