شمارهٔ ۵۱۵

خیرالامور اوسط اولاد آدمیم در عین عالمیم و مبرا ز عالمیم در مفلسی است چاشنی حد اعتدال چون کاسه تهی نه زیادیم و نه کمیم در دامگاه حادثه صیدی چو ما که دید رامیم با شکاری و از خویش می رمیم دیدیم تا در آینه دل جمال دوست اسکندر زمانه و هم جام و هم جمیم ما را تلاش چشمه حیوان چو خضر نیست آب حیات یافته از چاه زمزمیم ای دل صفای مروه ز سعی تمام ماست ما در حریم خاص دل و دیده محرمیم ار هست جور چرخ به نیکان تو ای رقیب با ما بدی مکن که ز نیکان عالمیم تاب نگاه گرم نداریم از کسی بر روی روزگار مگر چشم شبنمیم برهان ما کلام خداوندگار ماست هر جا که می رویم سعیدا مکرمیم