شمارهٔ ۲۷۴

ندانمش که به گردون چگونه بگذارم دلی که برد نهانی ز کف پری دارم مرا که از دو جهان نیست غیر جان و تنی بدین بضاعت اندک ترا طلبکارم من گدا که به کف جز غمیم وافر نیست هوای صحبت شاهی عجب به سر دارم ز غم گذشته متاعی جز اشتیاقم چیست که بی بها من مسکین ترا خریدارم به یمن عشق به دوشم ز تست منت ها که از غم دو جهان ساختی سبکبارم ز آشیان و قفس فارغم بحمدالله به قید حلقه ی این دام تا گرفتارم مجال گفتن رازت که بازگویم کو ببست نطق تو محکم زبان گفتارم شکنجه ذقن و زلف و چشم و چهر تو برد خیال عاقل و مجنون و مست و هشیارم مرا به خواب هم امکان دیدن تو نماند که راه خواب ببستی ز چشم بیدارم تو خود به کار صفایی عنایتی فرمای که رفت کار من ازدست و دست از کارم