شمارهٔ ۳۴۵

مرغ قدسم من که در دام بلا افتاده ام ای دریغا در کجا بودم کجا افتاده ام نغمه ها در شاخسار باغ رضوان داشتم اندر این ویرانه منزل از نوا افتاده ام جای دارد گر بنالم همچو بلبل روز و شب تا ز یار گلعذار خود جدا افتاده ام نیستم آگه چه شد دنیا مرا دردم کشید در حقیقت من به کام اژدها افتاده ام عیسی گردون نشینم یوسف قدسی سرشت در تن خاکی به زندان بلا افتاده ام آسمان میگرددم بر سر چو نیکو بنگری من چو گندم زیر سنگ آسیا افتاده ام میکشم هرچند رخت خویش در راه صواب باز می بینم که در راه خطا افتاده ام ناله ها دارد هر آنکو افتد از بامی بزد چون ننالم من که از بام سما افتاده ام خرم آنساعت که رو آرم سوی اقلیم نور سالها شد کاندر این ظلمت سرا افتاده ام غیر تسلیم و رضا دیگر مرا تدبیر نیست کاندرین محنت بتقدیر خدا افتاده ام یا علی ای هر ز پا افتادهی را دستگیر دستگیری کن من مسکین ز پا افتاده ام کلب درگاهت صغیرم از تو میجویم نجات رحمتی کاندر هزاران ابتلا افتاده ام