شمارهٔ ۱۲۶

چو زلف بر مه رویش نقاب می گردد نهان به زیر سحاب آفتاب می گردد چنان ز شرم تو هر روز خوی فشاند مهر که شام غرقه دریای آب می گردد دلم به کوی تو دایم به جستجوی وفاست چو تشنه ای که به گرد سراب می گردد حباب بحر سرشک منست چرخ اما خراب آخر از آن چون حباب می گردد بلی ز قطره باران شود حباب پدید ولی ز قطره دیگر خراب می گردد شمیم طره او گر رسد به نافه چین دوباره خون ز حسد و مشک ناب می گردد به شمع روی تو پروانه وار مفتون است که خور به گرد تو با این شتاب می گردد زمان هجر تو تا نگذرد به گردن عمر خیال زلف بلندت طناب می گردد لبش هر آب که نوشد سحاب خون من است که پیش لعل وی از شرم آب می گردد عنب به طارم تاک است کوکبی که از آن هلال ساغر شاه آفتاب می گردد گزیده فتحعلی شه که نعل اشهب او طراز افسر افراسیاب می گردد