شمارهٔ ۱۲۶

بر وی تو بروشنی از مهر و ماه به زلفین تو ببوی ز مشک سیاه به تو چون بنفشه ای و دگر نیکوان چو کاه دانی هر آینه که بنفشه ز کاه به گر من دل کسی بنوازم مشو ز جای کاندر جهان مرا همه کس نیکخواه به هرچند نیکوان جهان با منند پاک نزدیک من تو از همه جایی و جاه به هستند بر سپهر فراوان ستارگان لیکن بمرتبت تویی از مهر و ماه به هرچند عاشقم دل عاشق نگاه دار زیرا که داشتن دل عاشق نگاه به کاین عاشقی چو بازی شطرنج هندویست گاهی بود بلعب پیاده ز شاه به آمد رسول آن بت آزاده آن زلف پر ز چین و پری زاده ای من سپرده دل بمهر او او جان و دل بصحبت من داده گفتم که یاد ناری بیدلی را همچون تو در بلای غم افتاده بند خطش گشادم و کرد بر من از چشم چشمه خون بگشاده گشتم نوان چو مردم بیچاره کردم سرشک دیده چو بیجاده دادم جواب و گفتم هستم من او را بجان مال و دل ایستاده زان کار دیر شد که فلک پیشم هر روز بود شغلی بنهاده رستم ز شغلهاش بجان رستم هستم بخواستاریش آماده ساده کنم دلم ز غمان هزمان بر من جهان شود بخوشی ساده گر شعر خوش نیامد معذورم کم طبع خوش نباشد بی باده