شمارهٔ ۱۳۶

س سحاب اصفهانی
0 Altın Yaprak
کو طاقت دیدار گرفتم که تواند سوی تو مرا جذبه ی عشق تو کشاند یک روز نباشد که بدانیم کجایی با آن که زبیگانه بپرسیم و بداند بیطاقتی من زحد افزون شد و ترسم بسیار جفاهای توناکرده بماند بیداد بتان غایت مقصود دل ماست یا رب که زدل داد من خسته ستاند هم جور تو باشد که فزون باد دمادم چیزی گرم از سنگ جفای تو رهاند باشد شبی آیا که مرا آن مه بی مهر در بزم وصالش زره مهر بخواند برخیزد و در بر رخ اغیار ببندد بنشیند و در پهلوی خویشم بنشاند ای چشم سحاب اشک فشان باش که جز تو کس نیست که بر آتشم آبی بفشاند

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.