شمارهٔ ۱۵۱

روی نیکوی ترا تندی خو در کار است در چمن ایمنی از خار سر دیوار است تارهای کفنم ریشه ی گل شد در خاک از هوای تو سر تربت من گلزار است با تو خوش بود طرب تا تو ز محفل رفتی جام می بی مزه همچون دهن بیمار است خنده بر سرو مکن این همه در محفل خویش جامه ی کوتهش اولی ست که خدمتگار است باغبان چند به ما منت بیهوده نهد وعده ی ما و تو ای گل به سر بازار است از کدورت به کف اهل صفا پنداری برگ سبزی ست ز بس آینه در زنگار است از وطن عربده جو را به غریبی بفرست سیل از کوه به صحرا چو رود هموار است هردم آید ز ته چاه دگر فریادش ناله ی یوسف ما نغمه ی موسیقار است بس که بی برگ و نوا شد ز خزان باغ سلیم باغبان را گل کاغذ به سر دستار است