شمارهٔ ۳۸

نماید خرمن آزادگان چون رنگ کاهی را ز چشم برق همچون داغ اندازد سیاهی را جهان از می پرستی چون خرابم می تواند کرد چه نقصان است اگر راند کسی در آب ماهی را بلندی پست فطرت را به اندک مایه دنیاست که معراجی ست هر شاخ گیا مرغان چاهی را الهی آتشی در خانه مرغ چمن افتد که شاخ گل ز سر بگذارد این صاحب کلاهی را دلم تا خفتگان انجمن را دید می داند که گریه از برای چیست شمع صبحگاهی را به مهر آسمان ایمن مشو کاین شحنه در آخر کند کرسی زیر دار تخت پادشاهی را به طرف جویبار از رقص نتوان منع او کردن که معشوق خوش آوازی به دست افتاده ماهی را سلیم اهل سخن را بی زبانی عیب می باشد که واجب تر ز هر چیز است شمشیری سپاهی را