شمارهٔ ۶۵۰
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
بی سبب مردم به قید نام و ننگ افتاده اند
همچو خیل مور در این راه تنگ افتاده اند
در تلاش سوختن چون کاغذ آتش زده
داغ های سینه ام با هم به جنگ افتاده اند
از زبان ها خود چه گویم گوش های دوستان
با سخن همچون گل رعنا دورنگ افتاده اند
ما به بند خود گرفتاریم حال ما مپرس
نیک بخت آنان که در قید فرنگ افتاده اند
ره کسی بر عذر او نگرفته مشتاقان سلیم
بی سبب دنبال آن آهوی لنگ افتاده اند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş