شمارهٔ ۶۸
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
دلم به عشق هلاک است کینه خواهی را
که دام عیش بود موج بحر ماهی را
کسی که باخته نقد شباب را داند
که گریه نیست عبث شمع صبحگاهی را
گدای میکده آرد فرو چو شیشه ز طاق
به زیر پای نهد تخت پادشاهی را
ز نسبت خط و خال تو برق چون لاله
درون دیده ی خود جا دهد سیاهی را
خراب آنکه مرا خواهد از شراب کند
چو ابلهی ست که راند به آب ماهی را
فغان ز چشم تو آری پدر مرا می گفت
که ره به خانه مده چون کمان سپاهی را
سلیم قاتل ما صلح چون کند در حشر
چگونه ما نگذاریم دادخواهی را
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş