شمارهٔ ۷۲
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
گرفته از علم سروقد او پیش خیلی را
ز سبزی داغ دارد چهره او خال لیلی را
به باغ ای گل نزاکت را به پیش روی او بگذار
که چندان اعتباری نیست مهمان طفیلی را
ازان مجنون شود از دیدن ماه نو آشفته
که می بیند به دست دیگری خلخال لیلی را
ز بس افسانه ی لعلش جهان را دلنشین افتاد
عقیق آسا در آب انداخت انوار سهیلی را
سلیم آشوب محشر را به چشم خویشتن دیده ست
ز مظلومان او هر کس شنیده وای ویلی را
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş