شمارهٔ ۷۵۶

بر راه وعده ای گل رعنا نشسته ام تنها بیا تو نیز که تنها نشسته ام از بس ز سبزه ی چمن آزار می کشم گویی به روی ریزه ی مینا نشسته ام از موج فتنه گر بنشینم به روی سنگ دارم گمان آن که به دریا نشسته ام تیر هوایی ام که ز بس بی تعلقی هرجا نشسته ام به سر پا نشسته ام از سر هوای گوشه ی عزلت نمی رود گویی به سایه ی پر عنقا نشسته ام چون شیشه روی صحبت احباب با من است هرجا دو کس نشسته من آنجا نشسته ام دایم چو آفتاب درین انجمن ز شرم بینم ازان به زیر که بالا نشسته ام درمان درد خویش طلب کن ز من سلیم امروز من به جای مسیحا نشسته ام