شمارهٔ ۷۹۹

ز شوقت گاه در دنبال گل همچون صبا افتم گهی بر دست و پای گلرخان همچون حنا افتم دگر راهی نهاده شوق در پیشم که از شادی به پای خویشتن در هر قدم چون نقش پا افتم درین ضعفم مددکاری به راه شوق می باید به خضرم دسترس چون نیست در پای عصا افتم مرا کاری به جز افتادگی چون نیست در عالم گر از خاک در میخانه برخیزم کجا افتم چه نقصانی مرا بر پایه قدر و شرف دارد اگر بر خاک ره چون سایه بال هما افتم مرا طالع به سوی مقصدی هرگز نشد رهبر به خاک ناامیدی چند چون تیر خطا افتم ز قسمت زان نمی نالم که همچون دانه می دانم ز چنگ مور اگر گردم رها در آسیا افتم نیم غمگین اگر بخت سیه آواره ام دارد چو خال روی خوبان خوش نمایم هرکجا افتم به درویشی سلیم از بس که خو کردم پس از مردن چو آتش زنده می گردم اگر بر بوریا افتم