شمارهٔ ۸۱۰

به جامم باده ناب است و خون دل هوس دارم نمی خواهم گل از کس تا به داغی دسترس دارم درای محمل نازم به حسن صوت مشهورم ز شوق ناله ای صد کاروان از پیش و پس دارم گلستان ترا ای باغبان غارت نخواهم کرد به یک گل می شوم راضی که مرغی در قفس دارم شب وصل است و بیم غمزه اش آشفته ام دارد که بزم میگساری بر سر راه عسس دارم دلم از گفتگوی پندگویان تیره می گردد گل آیینه ام کی طاقت باد نفس دارم ز بال خود دو ترکش بسته ام دایم که از همت سر تسخیر ملک دام و اقلیم قفس دارم درین گلشن سلیم از روشناسان کس نمی بینم چو گل آیینه خود چند پیش خار و خس دارم