شمارهٔ ۸۳۴

ما خس و خار از ره خوبان به دامن می کشیم منت تیغ شهادت را به گردن می کشیم از تهیدستی چو خواهد خرقه ما بخیه ای رشته تسبیح چون عیسی به سوزن می کشیم محتسب را نیست راه حرف در بازار ما شیشه با سنگ و ترازوی فلاخن می کشیم ما در خلوت به روی اهل عالم بسته ایم انتظار آفتاب از راه روزن می کشیم گوی را از چابکی خواهد ز میدان برد خصم وقت تنگ است و همین ما تنگ توسن می کشیم از فلک روزی گرفتن آن قدرها کار نیست ما چراغ لاله ایم از سنگ روغن می کشیم گل نباشد می رسد خود بوی گل ما را سلیم خویش را در سایه دیوار گلشن می کشیم