شمارهٔ ۹۰
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
این پیکر زرین که جهان گشته بسی
آرام چو سیماب ندارد نفسی
خورشید مگو که این سپهر غماز
هر روز ز بام افکند طشت کسی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş