شمارهٔ ۹۱۷
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
چمن ز لاله برافروخت شمع زیبایی
شکفت غنچه ی نظاره ی تماشایی
فغان که ساقی ما در بغل دلی دارد
چو شیشه نازک و همچون پیاله هرجایی
ز شرم قد تو در باغ سرو از بر خویش
چو سایه دور فکنده لباس رعنایی
ز چشم تر که درین باغ آستین برداشت
که شد سفینه ی گل چون حباب دریایی
به آشنایی دیوانگان عشق سلیم
شدند شهرروان آهوان صحرایی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş