شمارهٔ ۹۴۵
س سلیم تهرانی
0
Altın Yaprak
کاسه ما ز سفال است خوش این مسکینی
پنجه ما نبود شانه موی چینی
راه شد بسته به حرفش که به هم چسبیده ست
دو لب او چو زبان قلم از شیرینی
نامه را کاغذ ابری کنم از موج سرشک
شاید آن طفل قبولش کند از رنگینی
سایه ی لوح مزار است مرا سرو چمن
بی قدش می کند از بس به دلم سنگینی
هوس نعمت فغفور خودآرایی کرد
کاسه بر دست گدا داد ز چوب چینی
عجبی نیست ازو گر بگریزند سلیم
سبزوار است خط و بوالهوسان قزوینی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş