غزل شمارهٔ ۱۰۳

دل در برم گرفت و پی یار من برفت لب بوسه داد و جان و روان از بدن برفت چون دید دل که قافله اشک می رود با کاروان روان شد و از چشم من برفت بلبل شنید ناله من در فراق یار مستانه نعره ای زد و از خویشتن برفت آن کس که باز ماند ز جانان برای جان یوسف گذاشت در طلب پیرهن برفت آن سرو ناز تا ز چمن سایه برگرفت بنشست آتش گل و آب سمن برفت از زلف جمع کرد پراکنده لشگری آمد به قصد خونم و در آمدن برفت بشکست قلب لشکر دلها و درپیش لشکر برفت و آن بت لشکر شکن برفت ناگفتنی است راز دهانش ولی چه سود خوردن دریغ بر سخنی کز دهن برفت بازا که عمر جز نفسی نیست و آن نفس یکبارگی درآمدن و در شدن برفت سلمان ز شوق او اگرت جان بشد چه شد سودای او نرفت ز جان و ز تن برفت