غزل شمارهٔ ۱۱۹

هر دمم چهره به خون مژه تر می گردد حالم از عشق تو هر روز بتر می گردد بر مگرد از من و گر زانکه تو بر می گردی دین و دنیا و سعادت همه بر می گردد روی پنهان مکن از من که پری رویان را کار حسن از نظر اهل نظر می گردد فکر در راه هوای تو ز پا می افتد عقل در کوی خیال تو به سر می گردد رحم کن بر دلم ای ماه که از آه دلم خانه ماه فلک زیر و زبر می گردد آب و سنگم همه بردی و کنون دیده من آسیایی است که بر خون جگر می گردد تا کجا باد صبا بوی تو در یوزه کند روز و شب بی سروپا بر همه در می گردد تیغ از دست تو عمر ابدی می بخشد زهر بر یاد تو جلاب و شکر می گردد رفت بر بوک و مگر عمر تو سلمان چه کنم کار دنیا همه بر بوک و مگر می گردد