غزل شمارهٔ ۲۶

ای گل رخسار تو برده ز روی گل آب صحبت گل را رها کرده به بویت گلاب سایه سرو تو ساخت پایه بختم بلند نرگس مست تو کرد خانه عقلم خراب عشق رخت دولتی است باقی و باقی فنا خاک درت شربتی است صافی و عالم سراب سر جمالت به عقل در نتوان یافتن خود به حقیقت نجست کس به چراغ آفتاب گرچه رخت در حجاب می رود از چشم ما پرده ما می درد حسن رخت بی حجاب طرف عذار از نقاب باز نما یک نظر ورچه کسی بر نبست طرفی از او جز نقاب دولت دیدار را دیده ندانست قدر می طلبد لا جرم نقش خیالش در آب سرو سرافراز من سایه ز من برمگیر ماه جهان تاب من چهره ز من برمتاب بی تو من و خواب و خور این چه تصور بود سینه عشاق و خور دیده مشتاق و خواب ساقی مجلس بده باده که خواهیم رفت ما به هوای لبش در سر می چون حباب خاطر سلمان ازین خرقه ازرق گرفت خیز که گلگون کنیم جامه به جام شراب