غزل شمارهٔ ۲۶۲

چند گویی با تو یک شب روز گردانم چو شمع من عجب دارم گر امشب تا سحر مانم چو شمع رشته عمرم به پایان آمد و تابش نماند چاره ای اکنون به جز مردن نمی دانم چو شمع می دهم سررشته خود را به دست دوست باز گرچه خواهد کشت می دانم به پایانم چو شمع آبم از سر درگذشت و من به اشک آتشین سرگذشت خود همه شب باز می دانم چو شمع دامنت خواهم گرفت امشب چو مجمر ور به من بر فشانی آستین من جان بر افشانم چو شمع بند بر پای و رسن در گردن خود کرده ام گر بخواهی کشتنم برخیز و بنشانم چو شمع گر سرم برداری از تن سر نگردانم ز حکم ور نهی بر پای بندم بند فرمانم چو شمع احتراز از دود من می کن که هر شب تا به روز در بن محراب ها سوزان و گریانم چو شمع رحمتی آخر که من می میرم و بر سر مرا نیست دلسوزی به غیر از دشمن جانم چو شمع مدعی گوید که سلمان او تو را دم می دهد گو دمم می ده که من خود مرده آنم چو شمع