غزل شمارهٔ ۲۶۲

چو شمع یک مژه وا کن ز پرده مست برون آ بگیر پنبه ز مینا قدح بدست برون آ نمرده چند شوی خشت خاکدان تعلق دمی جنون کن و زین دخمه های پست برون آ جهان رنگ چه دارد به جز غبار فسردن نیاز سنگ کن این شیشه از شکست برون آ ثمر کجاست در این باغ گو چو سرو و چنارت ز آستین طلب صدهزار دست برون آ منزه است خرابات بی نیاز حقیقت تو خواه سبحه شمر خواه می پرست برون آ قدت خمیده ز پیری دگر خطاست اقامت ز خانه ای که بنایش کند نشست برون آ غبار آن همه محمل به دوش سعی ندارد به پای هرکه از این دامگاه جست برون آ امید و یاس وجود و عدم غبار خیال است از آنچه نیست مخور غم از آنچه هست برون آ مباش محو کمان خانه فریب چو بیدل خدنگ نازشکاری ز قید شست برون آ