غزل شمارهٔ ۲۹۹

از سر کوی تو ما بی سر و سامان رفتیم تشنه و مرده ز سرچشمه حیوان رفتیم ما چو یعقوب به مصر از پی دیدار عزیز آمدیم اینک و با کلبه احزان رفتیم چند گویند رقیبان به غریبان فقیر که گدایان بروید از در ما هان رفتیم سالها ما به امید نظری سرگردان بر سر کوی تو گشتیم و به پایان رفتیم چون مگس گر ز سر خوان تو ما را راندند تو مپندار که ما از سر این خوان رفتیم ما چو آب گذران در قدم سرو سهی سر نهادیم خروشنده و گریان رفتیم بلبلانیم چو ما را ز بهار تو نبود هیچ برگی و نوایی ز گلستان رفتیم ما نکردیم گناهی حرجی بر ما نیست جان سپردیم به عشق تو و بی جان رفتیم سر من رفت و نرفتم ز سر پیمانت لله الحمد که ما با سر و پیمان رفتیم عشق چون بی سر و پایی مرا پیش تو دید گفت حیف است که ما بر سر سلمان رفتیم