غزل شمارهٔ ۳۰۶
س سلمان ساوجی
0
Altın Yaprak
ای چین سر زلفت ماوای دل سلمان
ماوای همه دلها چه جای دل سلمان
گر عشق تو با سلمان زین شیوه کند آخر
ای وای دل سلمان ای وای دل سلمان
با شمع رخت کانجا پروانه جان سوزد
خود هیچ کرا باشد پروای دل سلمان
از رود لبت ما را هم گل شکری فرما
زیرا که ز حد بگذشت سودای دل سلمان
جان و خرد و دینم بر بود لب لعلت
آن روز که می کردی یغمای دل سلمان
زلفت به سر اندازی در باخت بسی سرها
یارب سرش آویزان در پای دل سلمان
بر هر طرفت خلقی سرگشته چو سلمانند
لیکن تو نمی گیری جز پای دل سلمان
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş