غزل شمارهٔ ۳۵۰

خنک صبا که ز زلفش خلاص یافت بچستی صبا فدای تو بادم برو که نیک بجستی غلام قامت آن لعبتم که سرو سهی را شکست قد بلندش به راستی و درستی بیا و عهد ز سر گیر ای نگار اگر چه هزار عهد ببستی چو زلف و باز شکستی ز زلف و چشم تو من دوش داشتم گله ای چند نگفتم و چه بگویم حکایت شب مستی تو تا حدیث نکردی مرا نگشت محقق که چون پدید شد از نیستی لطیفه هستی مرا تو عین زلالی ولی گذشته ز فرقی مرا تو تازه نگاری ولی برفته ز دستی نبود دیده سزاوار آنکه روی تو بیند تو لطف کردی و در وی به مردمی بنشستی ز عهد سست و دل سخت توست ناله سلمان تو نیز خوی فرا کن دلا به سستی و سختی