غزل شمارهٔ ۳۸۷

هزارت دیده می بینم که می بینند هر سویی دریغ آید مرا باری به هر چشمی چنان رویی چو کار افتاد با بختم نهفتی روی و موی از من به بخت من ز مستوری فرو نگذاشتی مویی نمی ارزد بدان خونم که ساعد را بیازاری تو بنشین و اشارت کن به چشمی یا به ابرویی من آن باشم که بر تابم عنان از دست تو حاشا همه خلق جهان سویی اگر باشند و من سویی خطا می دانم و آهو به آهو نسبت چشمت که چشم شیر گیر تو ندارد هیچ آهویی سگان کوی تو دایم به جستجوی خون من همی پویند و می بویند خاک هر سر کویی از آن می در قدح خندد که می را هست ازو رنگی از آن گل بی وفا باشد که در گل هست ازو بویی ز سر می خواهم از بهر تو گویی بر تراشیدن ولی چوگان تو سر در نمی آرد به هر گویی دعا گوی تو بسیارند و سلمان از همه کمتر ولی چون این دعا گویت بود کمتر دعاگویی