غزل شمارهٔ ۵

مگس وار از سر خوان وصال خود مران ما را نه مهمان توام آخر بخوان روزی بخوان ما را کنار از ما چه می جویی میان بگشاد می بنشین به اقبالت مگر کاری برآید زین میان ما را از آنم قصد جان کردی که من برگردم از کویت معاذا الله که برگردم چه گردانی به جان ما را تو زوری می کنی بر ما و ما خواهیم جورت را کشیدن چون کمان تا هست پی بر استخوان ما را رقیبان در حق ما بد همی گویند و کی هرگز توانند از نکو رویان جدا کردن بدان ما را چو اجزای وجود ما مرکب شد ز سودایت چه غم گر چون قلم گیرند مردم بر زبان مارا قیامت باشد آن روزی که بر سوی تو چون نرگس ز خواب خوش بر انگیزند مست و سرگران مارا نشان آب حیوان کز دهان خضر می جستم دهانت می دهد اینک به زیر لب نشان مارا بیا سلمان بیا تا سر کنیم اندر سر کارش کزین خوشتر سر و کاری نباشد در جهان ما را