غزل شمارهٔ ۷

نظری نیست به حال منت ای ماه چرا سایه برداشت ز من مهر تو ناگاه چرا روشن است این که مرا آینه عمر تویی در تو آهم نکند هیچ اثر آه چرا گر منم دور ز روی تو دل من با توست نیستی هیچ ز حال دلم آگاه چرا برگرفتی ز سر من همگی سایه مهر سرو نورسته من انبتک الله چرا دل در آن چاه زنخ مرد و به مویی کارش بر نمی آوری ای یوسف از آن چاه چرا نیک خواه توام و روی تو دلخواه من است می رود عمر عزیزم نه به دلخواه چرا پادشاه منی و من ز گدایان توام از گدایان خبری نیستت ای ماه چرا در ازل خواند به خود حضرت تو سلمان را حاش لله که بود رانده درگاه چرا