شمارهٔ ۲۵ - وداع سکینه خاتون با امام

برای رفتن شام و وداع شاه شهیدان ز جمله اسرا نوبت سکینه رسید ز پشت ناقه عریان فتاد روی زمین نهاد لب به گلوی بریده شه دین به گریه گفت که ای جان فدای پیکر تو که کرده است جدا ای پدر ز تن سر تو امان نمی دهدم که نهم بر جراحت بدنت نه معجزری که ز سر گیرم و کنم کفنت گشای چشم و نظر کن چگونه از سیلی شده است صورت طفل یتیم تو نیلی خوشا به حال علی اکبر و علی اصغر که در جوار تو افتاده پیکر بی سر بود سر سفر ای جان من به قربانت دمی یتیم نوازی کن از یتیمانت به شام اگر نمی آیی تو ای امام ز من نما سفارش ما را به شمر ذی الجوشن ایا غریب صف نینوا خداحافظ قتیل خنجر شمر دغا خداحافظ بس است صامت از اینجا سخن مگوی دگر بگو دمی سخن از حال کودکان دگر