قصیدهٔ شمارهٔ ۵۷ - در مدح سیف الحق محمد منصور

س سنایی غزنوی
0 Altın Yaprak
ای رفیقان دوش ما را در سرایی سور بود رفتم آنجا گرچه راهی صعب و شب دیجور بود دیدم اندر راه زی درگاه آن شاه بتان هر چه اندر کل عالم عاشقی مستور بود از چراغ و شمع کس را یاد نامد زان سبب کز جمال خوب رویان نور اندر نور بود کس نثاری کرد نتوانست اندر خورد او زان که اشک عاشقانش لولو منثور بود بوی خوش نمد به کار اندر سراسر کوی او زان که خاک کوی او از عنبر و کافور بود فرش میدانش ز رخسار و لب میخوارگان تکیه گاه عاشقانش دیده های حور بود جویبارش را به جای آب میدیدم شراب زیر هر شاخی هزاران عاشق مخمور بود ای بسا مذکور عالم کو بدو در ننگریست ای بسا درویش دل ریشا که او مذکور بود هر که از وی بود ترسان او بدو نزدیک شد و آنکه از گستاخیش نزدیک تر او دور بود صد هزاران همچو موسی خیره بود اندر رهش زان که هر سنگی در آن ره بر مثال طور بود هرکرا توقیع دادند از جمال و از جلال لن ترانی بر سر توقیع آن منشور بود های های عاشقان با هوی هوی صادقان کس ندانستی که ماتم بود آن یا سور بود مر مرا ره داد دربان دیگران را منع کرد زان که نام من رهی در عاشقی مشهور بود چون در آن شب شخص روحم نزد آن حضرت رسید صورت هستی ندیدم نقش من مقهور بود مصحفی دیدم گرفته آن بت اندر دست راست خط آن از هست ما وز نفی لامسطور بود چون در آن مصحف نظر کردم سراسر خط آن رمزهای مجلس محمدبن منصور بود

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.