شمارهٔ ۳۸۸

جانا نگویی آخر ما را که تو کجایی کز تو ببرد آتش عشق تو آب مایی ما را ز عشق کردی چو آسیای گردان خود همچو دانه گشتی در ناو آسیایی گه در زمین دل ها پنهان شوی چو پروین گاه از سپهر جان ها چون ماه نو برآیی از بهر لطف مستان وز قهر خود پرستان چون برق می گریزی چون باد می ربایی بهر سماع دنیا بر شاخ های طوبا چون عندلیب بیدل همواره می سرایی خورشیدوار کردی چون ذره های عقلی دل های عاشقان را در پرده هوایی یاقوت بار کردی عشاق لاله رخ را از نوک کلک نرگس بر لوح کهربایی ای یافته جمالت در جلوه نخستین منشور حسن و تمکین از خلعت خدایی روح القدس ندارد در خوبی و لطافت با خاک کف پایت یک ذره آشنایی بردار پرده از رخ تا حضرت الاهی گردد ز مهر چهرت پر نور و روشنایی گویی مرا بجویی آخر کجا بجویم در گرد گوی ارضی یا حلقه سمایی بگشای بند مرجان تا همچو طبع بی جان بندازد از جمالت جان تاج کبریایی ای تافته کمالت از چار سوی ارکان پنهان ز هر دو عالم در صدر پارسایی بر خیره چند جویم آن را که او ندارد منزل به کوی رندی یا راه پارسایی ما زانتظار مردیم از عشق تو ولیکن در حجره غریبان تو خود درون نیایی گیرم که بار ندهی ما را درون پرده کم زآن مکن که بیرون رویی به ما نمایی بی روی تو نگارا چشم امید ما را باید ز نقش نامه نام تو توتیایی نادیده کس ولیکن از سنگ و چوب کویت بدهند اگر بپرسی بر حسن تو گوایی نی نی اگر ندیدی رویت چگونه گفتی در نظم های عالی وصف تو را سنایی